8.23.2009

Sandały 2009

Sandały (w tym przypadku) to nie jak na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać rodzaj obuwia dumnie noszonego przez europejczyków z bloku wschodniego wraz ze skarpetami :)

Chodzi mi o Sandals - amerykańską sieć ekskluzywnych resortów położonych na Karaibach. Jako że to już prawie rok od naszego ślubu (jak ten czas leci :)), chcieliśmy to uczcić pysznie - wiec zdecydowaliśmy się na właśnie Sandały na Jamajce. 65% zniżki zmotywowało nas do tego jeszcze bardziej! Porównać tego do Malediwów nie można - bo Jamajka to trochę inny klimat. Czy było lepiej czy gorzej? Było inaczej...

Moim zdaniem najlepsze jest to, że jest to resort nastawiony głównie na Amerykanów, a to znaczy że oprócz hamburgerów i frytek dostępnych do 3 nad ranem, wszystko jest tak jak powinno być - all inclusive. Nie ma oszukanego all-inclusive, jak np. wszystko jest w cenie za wyjątkiem alkoholi, albo wliczone tylko alkohole lokalne, a za importowane trzeba dopłacać. Cały resort jest all inclusive... - nie ma innej opcji do wykupienia - tylko all inclusive, koniec, kropka. W 11 dostępnych restauracjach jesz za darmo, pijesz za darmo i ogólnie wszystko jest wypas. 90% wczasowiczów to świeżo poślubieni Amerykanie (w Sandals można równie dobrze wziąć ślub na plaży), więc nie ma wiochy jak powiedzmy w Egipcie :) Resort jest zamknięty dla zewnątrz (to chyba normalne) i jest dość spory, więc nie trzeba wstawać o 6 rano żeby rzucić ręcznik na leżak przy plaży - ogólnie było w miarę pusto i na plaży i na basenach. Pogoda nam też dopisała, z wyjątkiem jednego dnia, wiec cały wypad zaliczyć można do udanych. Tylko słońca nie udało mi się przebić jedną 580, a gdy przerzuciłem się na ttl to mi baterie padły a do hotelu nie chciało mi się już wracać - no cóż - może następnym razem... :)


7.26.2009

Virus of tomorrow - today!

Patrząc ostatnio na mojego bloga można pomyśleć że się nic nie dzieje. A wbrew pozorom dzieje się sporo, tylko że duża część dzieje się w pracy i to właśnie dlatego nie mam czasu napisać o tym co innego się dzieje, szczególnie związanego z fotografią. Wszystko to zasługą wirusa jutra, który dopadł firmę w której pracuje... Był on tak nowy, że Symantec nie miał o nim pojęcia, i wysłał konsultantów aby pomóc nam się z nim uporać :) co wiązało się z późnym wracaniem z pracy i pracującymi weekendami. Ale przynajmniej teraz wiem jak nowe wirusy zostają zwalczane i współczuję tym firmom/osobom które jako pierwsze zostaną zawirusowane. My naszego ochrzciliśmy „get virus of tomorrow today” i sami walczyliśmy z efektami ubocznymi które nam wyrządził – bo pomimo tego iż Symantec wypuszcza tzw definicje „rapid release”, które nie są certyfikowane, ale blokują w pewnej mierze działania nowego wirusa – nie usuną one efektów które wirus czy robak pozostawił...
No ale dość o nudnym świecie IT :] W fotografii dzieje się więcej rzeczy, i to wiele ciekawszych. Ostatnio z moim kolegą Petem, który jest technicznym guru fotograficznym, zastanawialiśmy się jak użytkownicy Canona mogą synchronizować lampy powyżej 1/200 czy 1/250, w zależności od body. Nie chodzi tu o E-TTL, chodzi tu o manualne wyzwalanie lampy. Problem w E-TTL jest taki, że jeśli chcesz np. przebić słońce na zewnątrz, tracisz ponad 1 stop w porównaniu z wyzwalaniem manualnym, a fotografując na zewnątrz potrzebujesz każdą moc jaką możesz z lampy wydusić! Użytkownicy Nikona – firmy przyjaznej strobistom – nie mają z tym żadnego problemu – ustawiają lampę na stopce na high-speed i wyzwalają te off-camera, ustawione na maksymalną moc optycznie. My – użytkownicy Canona tak łatwo nie mamy :) Przez parę ostatnich weekendowych wieczorów staraliśmy się do tego dojść jak możemy to przeskoczyć, i w końcu Pete to rozkminił – kluczem jest nieużywanie lamp Canona (duh!) haha
W ten weekend miałem okazję robić zdjęcia w lokacji w której zawsze chciałem fotografować – amerykańskiej szkole. Zielona tablica, krzesła łączone ze stolikiem – i model, który świetnie się wpasował w taki właśnie oldschoolowy klimat – dały radę. Mam naprawdę parę fajnych fotek, które z powodzeniem mogłyby robić za reklamę „back to school”, ale na razie pokażę dwie, z których jestem zadowolony, nie dlatego że wyglądają OK, ale z tego względu, że udało mi się zsynchronizować 1/1000 z użyciem tylko jednej lampy doświetlającej :) yeaah! Więcej szczegółów, testów i krok-po-kroku instrukcji wkrótce... a tymczasem:




ps. dla wtajemniczonych sprawdzających EXIF - nie, nie kupiłem 5d mark II - Pete pożyczył mi swoje body, które kupił za $350, żebym je przetestował... tak $350 za mark II, ale to długa historia :]

7.04.2009

Czyszczenie sensora w 5d

Jak pewnie wiesz jeśli śledzisz mojego bloga, ostatnio kupiłem używane body 5d. Pomimo tego, że nie ma on wielkiego przebiegu (jeszcze :)) zauważyłem ze ma dość zabrudzony sensor. Ja zawsze staram się minimalizować gromadzenie paprochów przy zmianie obiektywów nie tylko poprzez swoje zręczne i szybkie małpie ruchy, ale również poprzez to że trzymam aparat lcd zwróconym do góry – mniej paprochów dostaje się wewnątrz – przynajmniej tak myśle i czuję się lepiej. Inna sprawa to to, że moje oba poprzednie body miały wbudowany system czyszczenia sensora, który strzepywał mikroskopowe paprochy przy każdym starcie aparatu... no ale coś za coś.
Pierwszą rzeczą która powinieneś zrobić, jeśli chcesz sprawdzić jak bardzo twój aparat jest magnesem dla kurzu, to zrobić zdjęcie czegoś jasnego przy powiedzmy F22. Ja po zrobieniu zdjęcia zachmurzonego nieba przy F22 trochę się zaskoczyłem jak brudny jest sensor w mojej piątce, zobacz sam:

Niewielki powód do zmartwień dla kogoś jak ja - kto nie robi zdjęć krajobrazów i nie używa przysłony większej niż 5.6. Ostatnio takie zdjęcia robiłem chyba z rok temu na podróży poślubnej, ale przecież nigdy nie wiadomo – rocznica ślubu coraz bliżej i nigdy nie zaszkodzi mieć czysty sensor. W necie można znaleźć przeróżne kity, ja po komentarzach skusiłem się na dwa produkty copper hill images: https://secure.copperhillimages.com/shopping/pgm-more_information.php?id=48 – ma wszystko czego potrzeba do wyczyszczenia sensora. Wszystko przyszło ładnie zapakowane, z instrukcją jak dla 3 letniego dziecka. Lupa pomaga w zlokalizowaniu zabrudzeń i zweryfikowaniu czy zostały usunięte bez robienia zdjęć i ich anlizowania, patyczki i płyn świetnie usuwają wszystkie zabrudzenia i kurz.
Po 3 czyszczeniach, rezultat był zdumiewający – prawie żadnych paprochów:

Tak więc, teraz jestem już przygotowany do robienia zdjęć krajobrazów nawet przy F22 :) i polecam zestaw do czyszczenia sensora z copper hill images.

6.06.2009

Route 66 Trip

Odkąd pamiętam zawsze chciałem się przekopyrtnąc Historic Route 66, drogą-matką wszystkich dróg. Route 66 ma ponad 2,5 tysiąca mil i ciągnie się od Chicago do Los Angeles. Ostatni weekend maja w USA to Memorial Day Weekend, a zatem wolny poniedziałek. Oczywiście 3 dni to trochę za mało aby pokonać 2.5k mil, ale przynajmniej można zasmakować Route 66. Zdecydowaliśmy się ze pojedziemy przynajmniej kawałek - bo około 400mil - do St. Louis historyczna droga 66. I powiem szczerze, że pomimo tego ze Amerykanie potrafią zrobić z route 66 niezłą atrakcję, to po pewnym czasie ona po prostu sie nudzi :( Bo ile można jechac taką "polską krajówka" jak zaraz obok ciebie wszyscy smigają ponad 65mil 3-pasmową autostradą :) Dlatego też jesteśmy szczęśliwi, że nie poświeciliśmy na to całych 2 tygodni - bo tyle trzeba aby pokonać i dobrze zwiedzić całą route 66. Pewnie z czasem gdy pokonuje się ciekawsze stany, typu New Mexico, Arizona no i California, route 66 nabiera rumieńców, ale jechać nią całe ponad 2,5 tysiąca mil - no sam nie wiem...
Weekend oczywiście nie można byłoby nazwać w pełni amerykańskim, gdybyśmy nie zrobili czegoś amerykańskiego (jakby sama jazda mustagiem po route 66 nie była wystarczająco amerykańska :)). Więc poszliśmy na mecz bejsbola, a co!
Najlepsze na takim meczu jest to, że tu nie siedzi się tak naprawdę dla samej gry - chodzi o klimat, darmowe lody, o piwo i hot dogi, o gry i przerywniki w grze, itd. Fajne jest to ze kibicie przeciwnych drużyn żartują miedzy sobą, siedząc jeden obok drugiego. Moje wspomnienia z drugoligowych meczów Hetmana Zamość nie pozwoliły mi uwierzyć że kibice dwóch przeciwnych drużyn mogą ze sobą egzystować. Bardzo amerykańskie było kupowanie hot dogów, i to że jeśli nie siedziałeś blisko przejścia, to hot dog, kasa, reszta i napiwek był podawany przez wszystkich do/od ciebie - jak na filmie Naga Broń 33 i 1/3.
Weekend zaliczamy do udanych, a seria zdjęć w formie klipu poniżej:

4.12.2009

1.6 vs 1.3 vs 1.0 FOVCF

Fotografowanie cyfrowymi lustrzankami zacząłem sprzętem Canon EOS 400D (XTi), który ma FOVCF (Field of View Crop Factor) 1.6x, później było 40D (też 1.6x) i 1D (1.3x) jako drugie body. Ostatnio, po wejściu 5D mark II i drastycznym spadku cen "starego" 5D mark I, zdecydowałem się przesiąść na full frame :) W końcu :) Biorąc pod uwagę to, że 40D można w miarę łatwo sprzedać, i to że prawie wszystkie moje obiektywy należą do serii L, wybór FF był oczywisty.
Przed pozbyciem się starej, dobrej 40D, postanowiłem ją użyć jeden ostatni raz w celu porównania czynnika powiększenia (FOVCF - 1.6/1.3/1.0) 3 aparatów: Canon EOS 40D, 1D i 5D. Użyłem dwóch obiektywów: 24-105mm i 85mm Rezultaty poniżej:




Pierwsze wrażenia po robieniu zdjęć pełną klatka nie są dla mnie aż tak zaskakujące jak niektórzy mogliby oczekiwać po przeglądaniu przeróżnych opinii w necie. Pierwsza różnica którą zauważyłem, to taka ze w końcu prawie fotografuje to co widzę. Napisałem prawie, bo wizjer w 5D pokrywa 96% tego co sensor uchwyci - o cały jeden % więcej niż 40D :D
Inne z zalet 5D: jest on świetnie zgrany z obiektywami EF, a nie jak 40D głównie z EF-S, a co za tym idzie niesamowita głębia ostrości; świetna rozdzielczość, niskie szumy przy wysokich ISO no i jego wielkość. Hmmm, w sumie same zalety - wiec dlaczego napisałem ze nie jestem aż tak pozytywnie zaskoczony moją nową/starą piątka D ? Sam nie wiem... :) chyba polska mentalność się we mnie obudziła, i to ze przecież nie można być z czegoś w 100% zadowolonym :P

3.22.2009

Strobist 101 po Polsku

Wspólnymi siłami udało nam się przetłumaczyć Strobist na przepiękny język, jakim jest język Polski :) Nawet David Hobby zaakceptował nasz dokument (jego Polski ostatnio się poprawia), co prawda nie jest on jeszcze do pobrania (dokument, nie David) na strobist.blogspot.com - ale za to można go ściągnąć tu - strobist 101 po Polsku

Zespól:
Piotr Bizior www.bizior.com
tłumaczenie, korekta

Bernard bertold.zenfolio.com
tłumaczenie

Norbert Dąbkowski flickr.com/photos/28092123@N03/
tłumaczenie, korekta

Michał Dulemba www.michaldulemba.pl
tłumaczenie, korekta

Maciej Gajewski www.gajewski-foto.com
tłumaczenie

Robert Grubba the-art-of-light.blogspot.com
tłumaczenie

Tomasz Kołtys www.koltys.net
tłumaczenie

Adam Mikosz www.adammikosz.com
tłumaczenie, korekta

Marcin Retecki www.marcinretecki.com
„świadek”

Jarosław Sikora www.StudioWPlecaku.pl
tłumaczenie, korekta, design, skład, korekta końcowa

Piotr Slopnicki fotoadency.blogspot.com
tłumaczenie

Paweł "Chińczyk" Zapiór www.gdphotography.pl/news.php

3.13.2009

Przeprowadzka

Jak na prężną i nowoczesną firmę przystało, dowiedziałem się że zostaje przeniesiony z oddziału NY do Chicago pare dni przed. Nie mam wielkiego wyboru w teraźniejszej sytuacji ekonomicznej, wiec jak mawia mój były szef: trzeba robić co robić trzeba :) Mogę powiedzieć, że przywykliśmy z Kamila do tego ze przeprowadzamy sie co jakiś czas, ale przeprowadzka do Chicago zaskoczyła nas nagle jak sraczka po wczesnych wiosennych śliwkach...
Z reguły nikt nie lubi zmian, ale ja zawsze staram się do nich przekonać, bo przecież bez zmian nie ma postępu. Tak samo jest i tym razem – ja juz jestem w Chicago, a Kamila jeszcze w NJ. Moja firma stara sie zapewnić wszystko, i płaci za przeprowadzke, przewiezienie auta i takie tam inne pierdoły, ale z reguły kosztuje Cię to dużo czasu i nerwów, żeby wszystko pozałatwiać.
Trochę już przywykłem do wschodniego wybrzeża, więc po spędzeniu paru dni w Chicago przed przeprowadzka uświadomiłem sobie, że będzie mi paru rzeczy brakować, ale są też takie rzeczy ktorych mi brakować nie będzie:
• Nie będzie mi brakować szefa mojego szefa, który zachowaniem przypomina Gordona Ramsey z Hell’s Kitchen, z tym wyjątkiem że Gordon jest sporo wyższy, klnie jak szewc, ale wzbudza respekt u swoich pracowników, nie tym ze się go boją, ale tym że wie co robi i jest naprawdę najlepszy w swoim fachu.
• Czekania przynajmniej do 11am, jeśli chce porozmwiać i załatwić coś z Hindusami, którzy przychodzą do pracy właśnie tak późno (ale wychodzą też późno)
• Efektu surround podczas rozmów konferencyjnych – co to znaczy – już wyjaśniam: jeśli jest rozmowa konferencyjna i kilka osób jest na nią zaproszonych, to większość moich współpracowników ustawia telefon na tryb glośnomówiący i siebie na ‘mute’. Możesz sobie wyobrazić jaki efekt można uzyskać jeśli 5 osób wokół własnie tak zrobi – brakuje tylko subwoofera do pełnego efektu. Dodać jeszcze do tego częste opóźnienia i to że czasem nie uczestniczysz w tej rozmowie i tak naprawde nie interesuje Cię to o czym ona jest, i możesz sobie wyobrazić że może to być naprawde irytujące. A przecież nie tak ciężko jest przyłożyc sluchawke do ucha, prawda? Albo choćby wziąć zestaw słuchawkowy i podłączyc go do telefonu, ale nie – przecież dla Hindusów mieć coś takiego na glowie to najwyraźniej ujma na honorze – bo przecież oni nie są juz agentami helpdesk, są w USA i są juz managerami. Wszyscy :)
• Zapachu jak w Hinduskiej restauracji podczas lunchu w pobliżu kuchni. Nie chodzi że nie lubię ich jedzenia, wręcz przeciwnie – naprawde je lubię, ale na dłuższa metę ten zapach potrafi wkurzać
• Serwera proxy i filtra blokującego prawie wszystkie strony oprócz www.tcs.com :) Często jest to naprawde uciążliwe, gdy chcesz zrobić research czegoś w internecie – tak jakby mieć internet a nie mieć do niczego dostępu. Na szczęście u Klienta w Chicago takiego filtru nie ma...

A czego będzie mi brakować – przede wszystkim ludzi z którymi pracowałem. Doświadczonych, profesjonalnych indywidualistów, którzy byli, są i będą inspiracja dla takich jak ja. Ludzi, którzy naprawdę coś w zyciu osiągneli, i nie chodzi mi tu o to, że jeden z moich kolegów ostatnio kupił Porsche Boxter, przed tym jak miał Ferrari 430, do którego sprzedaży zmusiła żona :). Chodzi mi o to, ze na to naprawdę cięzko pracowali, zrobili coś dla rynku (wprowadzenie ITIL do IT brzmi dość imponująco, nieprawdaż?), są najlepsi w tym co robią i potrafią tą wiedzę przekazać dalej.
Oczywiście będzie mi brakować bliskości New York City, miasta w którym zawsze coś się dzieje, które jest zywe 24/7. Nie zebym go nie zwiedził wzdłuż i wszeż przez te prawie 2 lata, ale zawsze pozostaje jakiś niedosyt... Ostatnią ważną rzeczą jaka przychodzi mi do głowy, której będzie mi brakować to spotkania grupy strobist w Nowym Jorku – swietni ludzie, miejsca i atmosfera. Ale nic straconego, w Chicago są również organizowane spotkania strobist: nowi ludzie, nowe miejsca, nowe doświadczenia.

No ale co tam, przecież wszystkie stany leżą w USA, dolary są tak samo zielone niezależnie od stanu, keczup w knajpach jest free, a menu u Chińczyka wygląda wszedzie tak samo ;P